پخش آدامس در گناوه با بسیاری از شهرهای دیگر ایران تفاوت اساسی دارد. بازار گناوه بهطور سنتی بر پایه کالاهای غیررسمی و قاچاق (تهلنجی) شکل گرفته و به همین دلیل، سهم آدامسهای تولید داخل در این بازار تقریباً ناچیز یا نزدیک به صفر است. در واقع، آدامسهای داخلی عملاً در گناوه فروش قابلتوجهی ندارند، زیرا قیمت و شرایط رقابت با محصولات قاچاق را ندارند.
در بازار آدامس گناوه، عمده کالاها از مسیرهای غیررسمی و تهلنجی وارد میشوند. این آدامسها معمولاً برندهای خارجی هستند که بدون طی فرآیند رسمی واردات، بدون نظارت مشخص و اغلب با تاریخ تولید و انقضای نامشخص یا مخدوش در بازار عرضه میشوند. قیمت پایینتر این محصولات باعث شده بخش بزرگی از فروشندگان محلی به سمت آنها بروند، حتی با وجود ریسکهایی که برای فروشنده و مصرفکننده ایجاد میکنند.
به همین دلیل، آدامسهای تولید داخل که مطابق استانداردهای رسمی ایران تولید میشوند، عملاً شانسی برای رقابت در بازار گناوه ندارند. این محصولات بهدلیل داشتن قیمت واقعی، درج شفاف تاریخ مصرف و عرضه رسمی، در بازاری که قیمتمحور و قاچاقمحور است، کنار گذاشته میشوند. در نتیجه، فروش آدامس داخلی در گناوه نه از نظر حجمی و نه از نظر اقتصادی توجیهپذیر نیست.
آدامسهای قاچاق و تهلنجی اگرچه در کوتاهمدت برای فروشنده سودآور بهنظر میرسند، اما با مشکلاتی مانند ناپایداری کیفیت، سفت شدن آدامس، افت سریع طعم و نارضایتی مشتری نهایی همراه هستند. علاوه بر این، نبود تاریخ مصرف معتبر و شرایط نگهداری نامشخص، ریسک فروش این محصولات را افزایش میدهد؛ موضوعی که بسیاری از فروشندگان حرفهای بهخوبی از آن آگاه هستند.
در چنین شرایطی، پخش آدامس در گناوه بیشتر بر پایه قیمت پایین و گردش سریع کالا شکل گرفته و کیفیت و استاندارد، اولویت دوم بازار محسوب میشود. به همین دلیل، تولیدکنندگان داخلی معمولاً تمرکز خود را روی بازارهایی میگذارند که فروش رسمی، پخش مجاز و مصرفکننده آگاهتری دارند و امکان رقابت سالم وجود دارد.
بهطور کلی، اگرچه گناوه یکی از مراکز مهم پخش آدامس در کشور محسوب میشود، اما این بازار ماهیتی متفاوت از بازار رسمی دارد. شناخت این تفاوت برای خریداران عمده، پخشکنندگان و تولیدکنندگان بسیار مهم است، زیرا استراتژی فروش در بازار گناوه کاملاً متفاوت از سایر مناطق کشور است و آدامسهای تولید داخل عملاً جایگاهی در آن ندارند.
